เมื่อปี พ.ศ. ๒๔๖๐ ได้มีการกรุยทางเพื่อก่อสร้างทางรถไฟเชื่อมไปรัฐกลันตัน โดยกำหนดตั้งสถานีรถไฟในเขตป่าจันตุหลีต่อมาก็คือสถานีรถไฟสุไหงโก-ลกซึ่งเป็นสถานีรถไฟสถานีสุดท้ายของประเทศไทยที่มีระยะทางไกลที่สุดชาวบ้านปูโยะที่เห็นการณ์ไกลได้เริ่มเข้ามาจับจองที่ดินบ้างก็ขออนุญาตทำสวนยางพาราแต่ยังไม่มีการปลูกสร้างบ้านเรือนชุมชนที่ชาวปูโยะติดต่อค้าขายมีเฉพาะรันตูปันยังของกลันตันซึ่งมีราษฎรอยู่อาศัยและประกอบอาชีพค้าขายเป็นหลักแหล่งแล้ว
ตั้งอยู่ ตำบล สุไหงโก-ลก อำเภอ สุไหงโก-ลก จังหวัด นราธิวาส
แม้ว่าจะเปิดการเดินรถไฟจากหาดใหญ่ไปสิ้นระยะที่สุไหงโกลกเมื่อวันที่
๑๗ กันยายน พ.ศ.๒๔๖๔ แต่ราษฎรก็ยังไม่ได้รับความสะดวกเนื่องจากป่าถูกจับจองไว้โดยมิได้ก่อประโยชน์ ดังนั้น ในปี พ.ศ. ๒๔๖๘ นายวงศ์ ไชยสุวรรณ อาศัยที่ดินของนายฉ่ำที่หลังสถานีรถไฟ พร้อมนายฮวด นายซั้ว นายกวาซ่อง นายเจ๊ะหมัด นายหลีหลง และนายหวัง รวม7คน เป็นเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงซึ่งมีทั้งคนไทยพุทธ ไทยมุสลิม และคนจีนร่วมกันพัฒนาเมือง
(สุนทรธรรมพาที: 2501) นับเป็นต้นแบบแห่งสังคมพหุลักษณ์ที่มีเสน่ห์ยิ่ง
ตั้งอยู่ ตำบล สุไหงโก-ลก อำเภอ สุไหงโก-ลก จังหวัด นราธิวาส
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น